miss all of u wa.how are they? don't funny witn my english languge na.it's not improve.caz i'm not start the couse. i'm fell lonely here!! doesn't seem in thailand!! wanna cry!! i try to write diary na.take care yourself na everyone. will come back to meet u all.and we will drunk together.miss u wa

AIRORT:23.02.06 / 24.00am

วันที่พวกเราจำเป็นต้องรวมตัวกัน*เพื่อมัน

มัน*1ในสมาชิกกลุ่มเรา

มัน*1ในร้อยๆครั้งที่กอดคอกันอ้วกและมันก็สันยาว่าจะไม่เอาอีก(ทุกที)

มัน*1ในนั้นที่ได้ชื่อว่า DESIGNER*

มัน*

จะว่าไปเราไม่ค่อยชอบairportนัก

เพราะอาจจะรู้สึกว่าเป็นที่ที่มีแต่ความคิดถึงลอยฟุ้งเต็มไปหมด

ความคิดถึงที่แสนจะทรมาน การรอคอยที่คอยแต่จะกัดกิน

เราชอบมองผู้คนที่มาส่งคนที่เค้าผูกพันธ์ ทั้งครอบครัว คนรัก เพื่อน

เรามักจะได้เห็นฉากเล็กๆที่ประทับใจเสมอ

แม้กระทั่งการกอดครั้งสุดท้ายก็ดูจะแน่นและเนินนานเป้นพิเศษ

ครั้งแล้ว ครั้งเล่า

(มึงรู้อะไรไม๊กูไม่เคยคิดว่าเราจะต้องจากกัน)

100 ปี กี่รอบบิน???

คนที่สร้างเครื่องบิน เค้าจะรู้ไม๊วะ

ว่าพวกเค้าไม่ได้แต่ให้เครื่องบินกับมนุษยชาติ แต่เค้ายังทำให้มนุษย์

ได้แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ได้เรียนรู้คนอื่น

ได้เข้าใจความแตกต่างที่หลากหลาย ได้รู้จักการลาจาก

ได้ไกลกันเพื่อให้ได้รู้จักสิ่งที่เรียกว่า*ความคิดถึง

ได้แสดงความรักอย่างไม่อายคนรอบข้าง ได้ห่วงใย

ได้กลับมาเจอกันเพื่อรักกันมากขึ้น ได้เห็นคุนค่าของคนซักคน

แล้วเค้าจะรู้ป่าววะ.. ว่าเครื่องบินของเค้า ขนระเบิดไปฆ่าคนนับล้าน

เจอกันวันส่งอ้วนขึ้นเครื่อง*

LAZY_DESIGNER*Ck

หมายเหตุ*BLOGนี้เพื่อพวกมึงทุกๆคน

ติดต่อสอบถาม พาสเวิดได้จากกู(Ck-แคท)